Accueil 🌹 پذيرش

Nous sommes les dernières enfants de Khanoom Khanoomâ KOLBADI

ما آخرين فرزندان خانم خانما كلبادى

🧘‍♂️Maman

مامان

مامان عزیزم، «خانم‌خانما کلبادی»، هرگز از میان ما نرفت و از من جدا نیست. او آسمانی شد و نزد خداوند جای گرفت. وجود نازنینش در قلب و جان من جای دارد. به قول سعدی: «فرد نکو نام نمیرد هرگز»… و من او را به دست خداوند سپردم. از این رو یقین دارم که فرزندانش، سوزان و آرزو، تا همیشه در پناه و حمایت الهی هستند۰

جمله‌ای که سال‌ها با صدای بلند در هنگام نماز و نیایش از مامان می‌شنیدم این بود: «خدایا، مرا محتاج خودت کن، نه محتاج بندگانت»۰۰۰

وخداوند هم ما را این سال‌ها محتاج بندگانش نکرد۰

امروز، ۲۲ ژوييه ۲۰۲۱، من و آرزو، به عنوان آخرین فرزندانش، تنها وظیفهٔ خود می‌دانیم که آرام بگیریم و نظاره‌گر قدرت خداوند باشیم. هزاران سپاس که نگاه پُرمهر او مهمان همیشگی قلب ماست۰

سه سال است که جای آرزو در کنار من خالی است. خداوند او را از میان ما برد، اما خاطره‌اش، صدایش و تمام سال‌هایی که در کنار یکدیگر زندگی کردیم، همچنان در قلب من زنده است۰

امروز، ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶، که این نوشته را دوباره می‌خوانم، احساس می‌کنم بخشی از تاریخ خانواده‌مان را باید به یاد او و برای نسل‌های بعد حفظ کنم. آرزو دیگر در کنار من نیست تا این مسیر را با هم ادامه دهیم، اما یاد و نام او در هر صفحه‌ای که از گذشتهٔ خانواده‌مان روایت می‌کنم، با من خواهد بود۰

این نوشته‌ها و عکس‌های خانوادگی تنها یادگارهای یک خانواده نیستند؛ بخشی از خاطرات و تاریخ ما هستند. شاید وظیفهٔ من اکنون این باشد که آنچه از آنان به یادگار مانده است، با عشق و احترام ثبت کنم؛ به یاد آرزو، خواهر نازنینم، که جای خالی‌اش هیچ‌گاه پر نخواهد شد۰

آرزو جانم، تو از میان ما رفتی، اما از داستان زندگی من هرگز نخواهی رفت؛ از این پس، هر آنچه از گذشتهٔ خانواده‌مان می‌نویسم

❤️بخشی از آن برای توست۰

Ma chère maman, « Khanoom Khanoomâ Kolbadi», n’a jamais quitté notre monde et ne m’est jamais séparée. Elle est montée au ciel et a trouvé sa place auprès de Dieu. Sa précieuse présence demeure dans mon cœur et mon âme. Comme le dit Saadi : « Une personne au bon nom ne meurt jamais »… et je l’ai confiée à Dieu. C’est pourquoi je suis certaine que ses enfants, Soozan et Arézou, resteront à jamais sous la protection et le soutien divins.

Une phrase que j’entendais ma maman prononcer à voix haute pendant la prière et la dévotion était : « Ô Dieu, fais que j’aie besoin de Toi seul, et non de Tes serviteurs. »

…Et Dieu ne nous a jamais laissées dépendantes de Ses serviteurs au cours de ces années.

Aujourd’hui, le 22 juillet 2021, Arézou et moi, en tant que ses dernières enfants, considérons comme notre seul devoir de rester calmes et d’observer la puissance de Dieu. Mille mercis pour son regard plein de bienveillance qui demeure un invité permanent dans notre cœur.

Cela fait trois ans que la place d’Arézou est vide à mes côtés. Dieu l’a rappelée à Lui, mais son souvenir, sa voix et toutes les années que nous avons vécues ensemble demeurent toujours vivants dans mon cœur.

Aujourd’hui, le 10 septembre 2026, en relisant ces lignes, je ressens le besoin de préserver une partie de l’histoire de notre famille, en sa mémoire et pour les générations futures. Arézou n’est plus à mes côtés pour poursuivre ce chemin avec moi, mais son souvenir et son prénom m’accompagneront dans chaque page où je raconterai le passé de notre famille.

Ces écrits et ces photographies de famille ne sont pas seulement les souvenirs d’une famille ; ils font partie de notre mémoire et de notre histoire. Peut-être est-ce désormais mon devoir de préserver, avec amour et respect, ce qui nous a été transmis ; en mémoire d’Arézou, ma chère sœur, dont l’absence ne sera jamais comblée.

Ma chère Arezou, tu es partie, mais tu ne quitteras jamais l’histoire de ma vie ; désormais, tout ce que j’écrirai sur le passé de notre famille, j’en consacrerai une partie à ta mémoire. ❤️

🧘‍♂️Le Paradis

بهشت

مامان به بهشت رفت. او همیشه در قلب و ذهنم حضور دارد. عشق و مهربانی‌اش هر روز همراه من است۰

Maman est partie au paradis. Elle reste toujours dans mon cœur et mes pensées. Son amour et sa douceur m’accompagnent chaque jour.

🧘‍♂️Arézou est partie, elle aussi

آرزو‌هم‌رفت

خواهر نازينم آرزو هم، با تمام آرزو هايم رفت۰

دو سال و نيم از رفتنش ميگذرد : اول ژوئن ۲۰۲۳ اما من هنوز نيمهٔ از دست رفتهٔ وجودم را بدست نياوردم۰

آه. ..

آرزو هم رفت ۰۰۰

خاطره هايش ماند

وهزار ويك افسوس

و يادكارها؛

عكسها

وآنچه كه

سوزان ماند با آن۰

آرزو رفت۰۰۰

مامان رفت۰۰۰

خاطره هايشان ماند

آرزو رفت

و يادكارى هايى از آرزو؛

عكس هايى از آرزو،

وآنجه از آرزو ۰

مامان رفت

و نامه هايى از مامان

نصيحتهايى از غريبه ها

از غريبه هاى غربت

از غريبه هاى اشنا۰

آرزو رفت

وباز

يادكارى هايى از آرزو،

عكس هايى از آرزو

وسرشارى از آرزو،

آرزو رفت ۰۰۰

سوزان ماند

وبا دلتنكى اى

كه تمام نمى شود

خاطرة سوزان

خاطرة آرزو ۰

جه سخت است

از خاطره

فقط خاطره بودن

وبس ۰

جه سخت است

فرزندِ خانم خانما بودن

وفرزند نبودن

وبس۰

جه افسوس واقعيتها

وبس۰

جه آسان پيش بينی ها؛

پيش بينى هاى تلخ

و بس۰

جه آسان سختي ها؛

سختى هاى ما

وبس ۰

جه آسان

آرزوى نازنينم

از جنك اين دنيا رفت؛

آسان تر

از همان بيش بينى هاى تلخ۰

جه آسان

مارا ازياد بردند

وبس ۰

جه آسان

سختی ها

با رفتكان

فراموش شدند

و بس۰

آرزو رفت ۰۰۰

آرزو رفت ۰۰۰

آرزو رفت ۰۰۰

روحت شاد

آرزوى نازنينم

خواهر داغديده ات

سوزان

Ma sœur bien-aimée, Arézou, est partie, emportant avec elle tous mes espoirs.

Cela fait deux ans et demi depuis son départ, le 1er juin 2023, mais je n’ai toujours pas retrouvé la moitié perdue de mon être.

Ah…
Arézou est partie, elle aussi…
Ses souvenirs sont restés,
et mille et un regrets.

Et les souvenirs qu’elle a laissés ;
ses photos,
et tout ce que
Soozan a gardé avec elle.

Arézou est partie…
Maman est partie…
Leurs souvenirs sont restés.

Arézou est partie…

Et les souvenirs d’Arézou ;
les photos d’Arézou,
et tout ce qui reste d’Arézou.

Maman est partie,
et ses lettres sont restées,
les conseils des étrangers,
des étrangers de l’exil,
des étrangers familiers.

Arézou est partie,
et encore,
les souvenirs d’Arézou,
les photos d’Arézou,
et cette profusion de rêves
qu’elle a laissée derrière elle.

Arézou est partie…

Soozan est restée,
avec une nostalgie
qui ne s’achève jamais,
le souvenir de Soozan,
le souvenir d’Arézou.

Comme il est difficile
de n’être plus qu’un souvenir,
et rien de plus.

Comme il est difficile
d’être l’enfant de Khanoom Khanoomâ ,
et de ne plus être son enfant,
et rien de plus.

Quels regrets pour les réalités,
et rien de plus.

Comme elles étaient faciles,
les prédictions ;
ces prédictions amères,
et rien de plus.

Comme elles étaient faciles,
les épreuves ;
nos épreuves,
et rien de plus.

Comme il fut facile
pour ma douce Arézou
de quitter ce monde dans la guerre ;
plus facile encore
que ces mêmes prédictions amères.

Comme il fut facile
pour eux de nous oublier,
et rien de plus.

Comme il fut facile
pour les épreuves,
avec ceux qui sont partis,
d’être oubliées,
et rien de plus.

Arézou est partie…
Arézou est partie…
Arézou est partie…

Que ton âme repose en paix,
ma douce Arézou.

Ta sœur endeuillée,

Soozan

,